JERSEY GIRL *1/2

Það er skrýtið að hugsa til þess að Kevin Smith hafi sest niður og skrifað þetta því hér er á ferðinni gífurlegur klisjubolti sem fer einungis troðnar slóðir. Einstaka sinnum fer myndin á flug eða öllu heldur svif með hjálp klámbrandara í anda leikstjórans, en brotlendir svo reglulega þegar glötuðu father-daughter-relationship-musical-montage atriðin koma. Maður hefði haldið að Smith væri maðurinn sem myndi sýna svona myndum löngutöng. En hvað getur maður sagt, honum fannst hann greinilega ekki nógu væminn í Chasing Amy.

HARRY POTTER AND THE PRISONER OF AZKABAN ***

Harry Potter myndirnar verða bara betri og betri. Soldið eins og góður sjónvarpsþáttur sem kemur bara út einu sinni á ári en er alltaf spennandi og skemmtilegur. Og svo þarf maður ekki að lesa bækunar þegar maður getur farið í bíó í staðinn.

THE DAY AFTER TOMORROW ***

Já, já allar myndir Rolands Emmerich eru að einhverju leiti glataðar. En maður veit allavega við hverju á að búast. Bíófarar heims hafa lifað í hálfgerðu stórslysamyndasvelti síðan 11. sept2001. En loksins þorði eihver að eyðileggja bæði New York og Los Angeles, og reyndar bara hálfan heiminn. Og það á þennan skemmtilega hrottalega hátt. Fólk að drukkna og frjósa í þúsundatali er einfaldlega púra entertainment svo lengi sem það er á kvikmyndatjaldi, og hverjum leiðist að sjá frelsisstyttunni rústað eina ferðina enn? ekki mér.
Gamla Emmerich væmnin skýtur oft og mörgum sinnum upp kollinum inn á milli spennuatriða, en þó ekki í svo miklu magni að maður fær uppí háls. Allar persónur eru frekar einfaldar og láta útúr sér hallærislega díalóga sem aðeins kanar gætu séð einhverja dýpt í. En samt er þetta allt saman voða gaman því svona mikla eyðileggingu hefur maður ekki séð síðan Terminator 3. Og svo er heiminum ekki bjargað þarna. Honum er bara rústað. Umhverfisboðskapurinn er skýr: Hættið að drepa plánetuna, annars drepur hún ykkur. Gæti þetta gerst? Ja, það eru allavega meiri líkur á ísöld heldur en geimverum eða Godzillu. Því miður.

11 tilhlökkunarefni:
I´ll Sleep When I´m dead
Anchorman
Zatoichi
Napoleon Dynamite
Harold & Kumar go to WhiteCastle
Garden State
The Village
Dodgeball
Supersize Me
The Burial Society
Fahrenheit 9/11

RETURNER ***

Í gær leigði ég japanska vídjómynd sem var einhverskonar blanda af Terminator, Indipendence Day og Matrix. Hún var góð. Aðalgellan í henni var líka voða sæt, en ekki þorði ég viðurkenna það því maður var ekki viss hvort hún væri yfir eða undir lögaldri. En engu að síður var myndin afskaplega fyndin og spennandi.

VAN HELSING **
Deep Rising var frábær og yndisleg, The Mummy var skemmtileg, The Mummy Returns var bara lala og Van Helsing er ekki nógu góð. Stephen Sommers er svo sannarlega konungur poppkornsins, en því miður er nýjasta myndin hans alltaf aðeins verri en sú síðasta. Þetta er algeng braut sem aðrir sumarsmellastjórar hafa fetað. T.d. Jan DeBont (Speed, Twister, Speed 2, The Haunting, dauður ferill). Ekki góð þróun hjá mönnum sem er ætlað að skemmta okkur.
Jújú, það er voða gaman að sjá Drakúla, Varúlfa og Frankenstein skrímslið í sömu mynd með nýju over the top útliti og frábærum tæknibrellum og svoleiðis. Það var bara drullukúl. Söguþráðurinn var ekkert til að kvarta yfir, enda kvartar maður ekki yfir söguþráðum actionmynda. Ég er ekki einu sinni viss nákvæmlega hvað það var sem fór í taugarnar á mér. Kannski bara það að myndin virtist ekki þora að taka sig alvarlega. Allar góðar actionmyndir eru að einhverju leyti grínmyndir, en þessi var annaðhvort gífurlega camp og meðvituð matinee mynd eða illa skrifuð, ófyndin flugeldasýning. En ég elska vampírur og blóð og cliffhanger-atriði þannig að þetta er ekki beint leiðinleg mynd heldur. Mér fannst atriðið á brúnni líka drulluspennandi.

TROY **1/2

Þessi mynd hefði getað markað tímamót í sögu epískra stríðsmynda með því að hafa meiri splatter, meiri sturlun og betra handrit. En svo er ekki, okkur til lítillar undrunar. Ég er mjög þakklátur að Gladiator og LOTR hefur rutt veginn fyrir urmul mynda af þessu tagi, en þegar kemur að stríðsmyndum hættir hollywood stundum til að fela vígtennurnar og leggja áherslu á illa skrifaða rómantík og annarskonar væl sem er einfaldlega óviðeigandi á vígvelli. Ilionskviða er reyndar full af bæði rómantísku og hrottalegu drama sem var bara því miður strokað út eða vatnsþynnt í þessari mynd. Handritið er nógu einfalt til að smábarn gæti skilið það, sem virðist vera tilgangurinn því þetta er stríðsmynd fyrir alla fjölskylduna. Nánast engar limlestingar og engar mannfórnir. Og engir hommar, sem verður að teljast harla óvenjulegt fyrir gríska períódu. Samskipti persónar eru á þessa leið: karlar urra eitthvað um heiður á meðan konur grenja og halda á börnum.
En hvað er þá svona gott við þessa mynd? Jú,leikaraliðið er gott, enda margir sjóaðir í epískum myndum. Þarna er t.d. sjálfur Arabíu-Lárus (Peter O'Toole) og tveir förunautar hringsins (Sean Bean og Orlando Bloom). Sean Bean var reyndar vannýttur sem Ódisseyfur og Brad Pitt hefði mátt vera less Legends of the Fall og more Fight Club. Samt stóðu þeir sig bara nokkuð vel.
Troy er samt mjög góð skemmtun því að þarna eru stórir herir og flott ofbeldi þótt blóðlaust sé.

CONFESSIONS OF A TEENAGE DRAMAQUEEN *1/2
Leikstjóri: Sara Sugarman.
Aðalhlutverk: Lindsay Lohan

Þetta mun vera mynd um unglingstúlku sem öskrar, skiptir um föt, fær rokkstjörnu til að ganga í AA og dansar og singur á meðan "vondu vinsælu stelpurnar" reyna að skemma fyrir henni. já já æðisleg mynd.
En hvað er annars málið með allar þessar unglingstelpumyndir sem tröllríða kvikmyndahúsum þessa dagana? Sjáum nú til: The Lizzie McGuire Movie, Freaky Friday, The Princess Diaries og What a Girl Wants eru allt myndir sem komu í bíó á síðustu tólf mánuðum eða svo. Bráðum koma Mean Girls, Saved, New York Minute og The Princess Diaries 2 (ugh). fyrir 15-20 árum voru unglingamyndir jafnvinsælar, en viti menn þær fjölluðu allar um stráka (að undanskildum öllum myndum með Molly Ringwald). Svo virðist sem tíma Ferris Buellers sé lokið. Við skulum skoða stjörnur nútímans: Lindsay Lohan, Hillary Duff, Mandy Moore, Amanda Bynes og hinar óhugnarlegu Mary-Kate og Ashley Olsen. Allt eru þetta heilbrigðar hvítar britney-stelpur sem búa yfir þessari vinsælu sakleysisímynd sem er svo vinsæl í preteen myndum þar sem unglingar kannast ekki við hugtakið samfarir. En á sama tíma eru þær allar augljósar kynverur, sem höfða bæði til unglinga af báðum kynjum, sem og gamalla Humberta. Jákvæð þróun? Ekki hugmynd. En eitt er víst, að stjörnur sem þessar eiga í flestum tilvikum stuttan líftíma. Ég segi að Lindsay Lohan eigi mesta möguleika til að endast í bransanum, enda hegðar hún sér soldið eins og leikkona. Hinar munu enda sem aukapersónur í CSI eða eitthvað svoleiðis. Mandy Moore á reyndar líka ágætis möguleika því næsta mynd hennar, Saved, virkar soldið spennandi. Girl Power.

THE PASSION OF THE CHRIST ***1/2

The Passion of the Christ er vel gerð söguleg bíómynd um mann sem er laminn í blóðuga klessu og síðan krossfestur. Ég er ekkert sérstaklega trúaður, allavega ekki kristinn, en engu að síður fann ég til með aumingja frelsaranum. Hvernig er ekki hægt að vorkenna manni í hans aðstöðu? Mér er svosum sama hvað Mel Gibson er að segja með þessari mynd. Hún virkar ekki sem predikun eða áróður af neinu tagi. Fyrir mér er þetta sorgleg og áhrifarík hryllingsmynd ef eitthvað er. Auk þess er djöfullinn sérstaklega spúkí þarna.